Vanaf het eerste moment voelde ik mij tot hem aangetrokken. De nieuwe kampeerder. Sinds enkele dagen woont hij in een kleine houten bungalow bij ons op de Camping. “Een vreemde snuiter” zeiden de mensen. Maar juist dàt maakte hem voor mij zo interessant. Als hij op zijn terras zat, kon ik hem goed bespieden. Ja, ik moest hem wel stiekem bespioneren, want hij bleek nogal schuw te zijn. Wanneer hij in de gaten kreeg dat iemand met meer dan gewone aandacht naar hem keek, verdween hij naar binnen en liet zich voorlopig niet meer zien. Ik schatte hem op zo’n 30 jaar. Ongeveer 1.80 groot en kaal als een biljartbal. Ook zijn lichaam was overal glad geschoren. “Ook in het broekje?” dacht ik nieuwsgierig. “Knap” kon ik hem niet noemen. Laat ik zeggen: “Interessant” Als hij zich onbespied achtte, lag hij in een boksersshortje in de zon. En zon had hij wel nodig. Zijn huid was bijna doorschijnend blank, alsof hij al jaren geen zon meer had gezien. Wel had hij een getraind lichaam. Geen grammetje vet teveel. Een piercing in zijn linkeroor en vèèl tatoeages die door een vakman waren aangebracht. Zijn rechterarm was van boven tot onder met Oosterse figuren getatoeëerd. Op de linkerbovenarm stond een geheimzinnige tekening waarvan ik de betekenis niet kon achterhalen. De eerst keer dat ik hem zag, begroette ik hem joviaal met: “Hallo buurman.” Hij antwoordde met een schichtig knikje en verdween pijlsnel in de bungalow. Daarna heb ik het nog een paar keer geprobeerd, maar steeds met hetzelfde resultaat. Ik was juist zo blij dat er nu eens een “lekker stuk” was komen wonen. Als enige gay op de camping (voor zover ik wist) was er op dat gebied totaal niets te beleven. Doordat mijn huis door een brand was verwoest en de wederopbouw nog wel een tijdje kon duren, verbleef ik het gehele jaar op de camping, wat door de beheerder oogluikend werd toegelaten De meeste bewoners komen enkel in de zomer. Het zijn gepensioneerden met wie ik weinig contact heb. Ze houden zich hoofdzakelijk bezig met koffiedrinken, tv kijken en kaarten. Hun enige lichaamsbeweging bestaat in het uitlaten van de hond en daarvan waren er hèèl veel op de camping. Ikzelf had geen huisdier. Dat was mij te lastig. Ik hoopte dat mijn nieuwe buurman ook het hele jaar op de camping zou blijven. In de saaie wintermaanden kon ik wel een beetje gezelschap gebruiken en dan was hij misschien iets toegankelijker. Maar zolang hoefde ik niet te wachtten.
Op een dag stond ik bij de receptie van de camping met Sonja te praten. Sonja is er al jaren receptioniste en een goede vriendin geworden. Ze is met mijn gayleven op de hoogte en gaat af en toe wel eens mee naar een gaybar. “Homo’s zijn zulke gezellige mensen” zei ze dan, maar inwendig leefde ze met het idee: “Als een homo eenmaal een echte kut heeft geneukt, wil hij nooit meer een reet.” Ze had met die instelling nog geen succes gehad. Terwijl wij stonden te praten, liep mijn nieuwe buurman voorbij. Tot dan, had ik hem alleen nog maar in een boksershortje gezien, maar aangekleed was hij ook mèèr dan de moeite waard. Hij droeg een strakke witte linnen zomerbroek, dat zijn perfect gevormde kontje uitnodigend etaleerde. Een felgekleurd overhemd met korte mouwen en glimmend gepoetste leren schoenen, gaven hem het uiterlijk van een echte heer dacht ik. “Geen man om dirty spelletjes met te spelen.” Geïnteresseerd keek ik hem na. Toen ik mij weer naar Sonja wendde, zag ik dat ook haar belangstelling naar hem uitging. Quasi nonchalant vroeg ik: Wie is die nieuweling?” Alsof zij het antwoord van buiten had geleerd zei ze: “Dat is Phil. 32 jaar en vrijgezel. Heeft jaren in een opvoedingsgesticht gezeten, maar nu door de regering tijdelijk bij ons op de camping geplaatst.” Ik keek nog eens naar de jongen en zijn uitdagend kontje. “Homo?” vroeg ik. “Ik hoop het niet” antwoordde Sonja. Om haar nog een beetje te plagen zei ik: “Dan zul je het hem zelf moeten vragen.” Sonja keek mij verschikt aan en antwoordde: “Phil is doofstom!”
In één klap was zijn vreemd gedrag mij duidelijk. Hij kon niet met de mensen praten. Hij kende de gebarentaal, maar niemand in zijn omgeving kon daarmee overweg. “Zielig” zei ik, maar Sonja vond dat niet. “Hij is verder zo gezond als een vis en heeft geen behoefde aan medelijden. Hij kan perfect lezen en schrijven en communiceert per Internet en sms.” Dat is het!” Dacht ik. “Internet.” Ik zal per Internet proberen met hem in contact te komen. Opgewonden vroeg ik Sonja: “Heb jij toevallig zijn emailadres?” Zonder er over na te denken of in de boeken te moeten kijken antwoordde ze: “philnadava@hotmail.com” maar vliegensvlug vervolgde zij: “Je hoeft het niet te proberen, hij geeft toch geen antwoord.” Toen ik vroeg: “Heb jij het geprobeerd?” begon ze te blozen, waaruit ik mijn conclusies trok. “Die geile Sonja.”
Terug in mijn bungalow wist ik zeker dat ik op de een of andere mannier met mijn buurman in contact wilde komen. Het idee dat hij doofstom was, trok mij extra aan. Misschien kon ik een beetje afwisseling in zijn stille wereld brengen. Ik moest voorzichtig te werk gaan, want één verkeerde handeling zou hem kunnen afschrikken. Ik opende de laptop en tikte zijn emailadres in. Na een ogenblik van nadenken schreef ik: “Hallo Phil. Als ik je ergens mee kan helpen, laat het mij dan weten” en drukte op verzenden. Wat had Sonja gezegd? “Hij geeft toch geen antwoord.” Nou ja, ik had het in ieder geval geprobeerd. Ik wachtte en wachtte, maar kreeg geen mail terug. Ik ging slapen, en liet de laptop aanstaan. Even na middenacht hoorde ik het signaal dat ik een bericht had. Ik sprong uit bed en keek op het scherm. Het was inderdaad een mailtje van Phil. “Wie ben je?” vroeg hij. Het eerste contact was gelegd. Meteen mailde ik terug: “Ik ben David, je buurman in de witte bungalow.” Nog geen vijf minuten later vroeg hij: “Hoe oud ben je en hoe zie je eruit?” Dat was dus het duidelijke bewijs dat hij geen gay is. Hij had mij toch al diverse malen op mijn terras gezien, maar nog nooit echt naar mij had gekeken. Hij was kennelijk niet in mannen geïnteresseerd. Toch schreef ik: “40 jaar. 193 cm lang. Slank en blond.” Terwijl ik op verzenden drukte dacht ik: “En laat me nu maar slapen en droom jij maar van de wijven.” Nog voordat ik de kans kreeg mijn laptop uit te schakelen, kreeg ik al een bericht terug met de mysterieuze tekst: “Wil je de hond uitlaten?” Ik wist totaal niet wat ik met die vraag moest beginnen. Ik had nog nooit een hond bij hem gezien. Onbegrijpend mailde ik terug: “Welke hond en wanneer?” Meteen kreeg ik een antwoord die mijn verwarring alleen nog maar groter maakte: “Nu, hier bij mij.” Ik keek eens op mijn horloge. 3 uur. Mijn hersenen werkten als waanzinnig. “Heeft hij dan toch een hond? Waarom moet die op zo’n onmenselijk uur worden uitgelaten? Waarom doet hij dat zelf niet?
Ik kan nu wel zeggen dat ik daar helemaal geen zin in had, maar jullie weten dat in het gayleven je gevoel (zeg maar geilheid) het altijd wint van je verstand. Vlug schoot ik een broek aan en liep op blote voeten naar de bewuste bungalow. Het was een warme zomernacht.
Ik probeerde door de ramen naar binnen te kijken, maar de gordijnen zaten potdicht. Ik zag nergens licht en er bewoog niets. Met het idee dat ik belazerd was, probeerde ik de buitendeur te openen, die tot mijn verbazing niet op slot was. Voorzichtig liep ik naar binnen en stond meteen in de huiskamer waar enkel een paar kaarsen brandden. Wat ik daar zag was onwerkelijk. Phil lag spiernaakt in een grote hondenmand. Om zijn nek had hij een leren hondenhalsband met daaraan een lange ketting. Toen ik binnenkwam, begon hij als een hond te janken. Ik was in mijn leven al in veel vreemde situaties terechtgekomen, maar deze spande toch wel de kroon. Verbaast bleef ik staan en wist niet wat te doen. Het janken van Phil werd luider en luider. Langzaam kwam hij uit de mand en kroop op z’n knieën naar mij toe. Als een echte hond schuurde hij zijn lichaam tegen mijn benen. Opeens had ik het spelletje door: “Phil wil baas en hond spelen.” Toen ik van mijn eerste verbazing was bekomen, speelde ik vol overtuiging mee. “Ja beestje, hier is het baasje. Was je zo alleen?” Phil begon mijn voeten te likken en sprong wild tegen mij op. Door deze plotselinge manoeuvre verloor het evenwicht en viel achterover op de sofa. Meteen sprong Phil boven op mij en begon hevig mijn gezicht te likken. De geluiden die hij daarbij maakte waren in het donker niet van een echte hond te onderscheiden. Er was nog een overeenkomst met een echte dog, Zijn tong was kletsnat, zodat ik mij verbaast afvroeg: “Waar haalt hij al dat kwijl vandaan?” Nadat hij mijn gezicht helemaal nat had gezeverd, ging hij jankende bij de deur staan. Meteen begreep ik dat hij uitgelaten wou worden. Het idee dat ik met hem als hond zou worden gezien, deed mij twijfelen. “Je kunt nu niet naar buiten beestje” speelde ik het spelletje verder mee. “Het is veel te donker en buiten lopen stoute mensen.” Het gekerm van Phil werd echter alleen maar luider en wild begon hij aan de deur te krabben. Waar ik in mijn wildste fantasieën niet van had gedroomd, werd mij hier zomaar in de schoot geworpen door de jongen die ik al vanaf de allereerste keer had begeerd. De stille kampeerder. De keurige gentleman. Van die keurige gentleman was nu niets meer over. Ik keek naar het naakte lichaam op de vloer en constateerde dat hij overal totaal kaal was geschoren. Een heerlijk rond kontje lag voor mij. Opgewonden begreep ik de kansen die het spel bood. Maar zou ik zover durven te gaan om met deze jongen als hond naar buiten te gaan? “Like a dog in the night?” Zoals eerder in dit verhaal vermeld, won ook nu de geilheid het van mijn verstand. Met de gedachte: “Er loopt op dit uur toch geen mens over de camping, greep ik de ketting en opende de deur. Meteen liep Phil op handen en voeten naar buiten en trok mij achter zich aan naar een grote boom. Als een echte hond begon hij de stam te besnuffelen. Ik was ervan overtuigd, dat hij echte hondenurine rook, want bijna alle honden van de campingbewoners pisten daar. Na een beetje te hebben rondgedraaid, hief hij zijn been (poot) op en spoot een ferme straal urine tegen de boom. Er scheen geen eind aan te komen. Toen de laatste druppel was vergoten zei ik: “Kom hondje, nu gaan we weer naar binnen” maar dat was tegen zijn zin. Snuffelend over het grasveld trok hij mij mee. Ik liep nooit over dat veld. Iedereen liet daar de hond uit, zodat er altijd hondenstront aan mijn schoenen kleefde. Ik wou nu echter geen spelbreker zijn en liep achter Phil aan. Al na een paar passen gebeurde dat waar ik voor vreesde. Met mijn blote voeten trapte ik in een hoop hondenstront. Ik voelde het tussen mijn tenen doorsijpelen. Ook Phil had een hondendrol gevonden en tot mijn schrik begon hij eraan te ruiken. Even later stak hij zijn gezicht (snuit) erin. Phil speelde het spel zo realistisch, dat ikzelf begon te geloven dat er een echte hond aan de leiband liep. Bestraffend riep ik: “Foei stoute hond. Dat is vies.” Mijn bestraffende woorden hadden totaal geen effect en hij zocht nog meer keutels op en rolde zich er genietend in. Toen ik hem uiteindelijk weer meekreeg, stevende hij rechtstreeks op mijn bungalow af en bleef voor de deur staan janken. Ook toen ik zei dat het de verkeerde deur was, bleef hij maar janken. Uiteindelijk liet ik hem binnen. Ik knipte het licht aan en zag ik tot mijn schrik dat zijn lichaam onder de hondenstront zat. Ook ik had een lading aan mijn voeten. In een oogwenk was mijn glimmende parketvloer bevuild. Nu was ik echt kwaad en liet dat dan ook duidelijk merken door hem een paar stevige meppen op zijn kont te geven. “Vies vuil beest” riep ik. En dat was niet gespeeld. Toen ik bemerkte dat hij zich van mijn bestraffing genoot, greep ik een mattenklopper en begon hem daarmee af te ranselen. Daar scheen Phil op te hebben gewacht en kreunend draaide hij zijn reet in mijn richting. Ik keek nog eens naar de ravage die in mijn propere kamer was aangericht en begon harder en harder te slaan. Jankend van de pijn (of genot) begon Phil mijn voeten schoon te likken. Toen ik op de vloer was gaan zitten, sprong hij boven op mij. In een mum van tijd was ik ook overal besmeurd met hondenstront. Phil likte alles schoon. Nadat hij van het laatste restje hondenshit van mijn lichaam had gelikt, kreeg mijn gezicht weer een beurt. Daarbij stak hij zijn tong diep in mijn mond, zodat ik ook met de smaak van hondenstront werd geconfronteerd. In plaats van afkeer, werd ik geil en genot van de vreemde stank en smaak. Maar vooral van het onverwachte avontuur met mijn buurman.
Phil speelde zijn rol voortreffelijk en was van geen echte hond te onderscheiden. (voor zover ik dat kon beoordelen) Grommend boorde hij zijn snuit in mijn kruis. Toen ik met enige moeite mijn broek had uitgetrokken, likte hij mijn lul en kloten tot ik een flinke erectie had. Nadat wij ongeveer een uur over de vloer hadden gekropen, probeerde Phil mij iets duidelijk te maken. Doordat hij niet kon praten, moest ik het met zijn lichaamstaal doen. Ik begreep dat hij het spel wou veranderen. Vanaf dat moment moest ik òòk voor hond spelen, een teef. Toen ik eenmaal door had wat hij bedoelde, veranderde ik inderdaad in een loopse teef. In navolging van Phil ging ik op mijn knieën liggen en presenteerde hem mijn druipende hondenkut. Dat hoefde ik niet eens te spelen, want mijn reet droop letterlijk van zijn kwijl. Phil begon aan mijn kut te ruiken en sprong achter op mij. Zoals ik al vaak bij loopse honden op de camping had gezien, probeerde ik mij eerst nog te verzetten. Tegen de hitsige reu kon ik het echter niet winnen en voelde zijn lul diep in mijn kut. Na een paar hevige stoten, spoot hij mij vol sperma. In plaats van zijn lul uit mij te trekken, bleef hij hevig transpirerend in mij zitten. Even later voelde ik een warme straal urine in mijn reet spuiten. Eindelijk gleed zijn verzadigde lul uit mijn volgespoten hol, maar daarmee was de pret nog lang niet gedaan. Meteen kroop Phil weer achter mij en duwde zijn snuit tegen mijn kut. Met jankende geluiden probeerde hij mij duidelijk te maken dat ik de inhoud er weer uit moest persen. Veel aansporing had ik daar niet voor nodig en na even drukken, spoot de stinkende inhoud over zijn gezicht. Alsof het een delicatesse was, begon Phil de smurrie op te likken. Toen er niets meer over was, bood hij mij zijn reet aan, waarna het spel van voren af aan begon.

Mijn huis is inmiddels weer opgebouwd en ik heb de camping verlaten. Phil is met mij meegegaan. Ik heb aan hem een liefhebbende vriend en een trouwe hond.